Tida

Trur eigentleg denne tida bare velter over oss, akkurat som ein tsunami. Ok, kanskje eit for sterkt bilete, men av og til kjennes det slik når oppgåvebunkene (som ikkje er bunker, men som ligg på nett sjølvsagt) blir fleire og fleire og elevane produserer flittig, oppussinga av huset går framover, men så kjem det tusen nye ting ein må ordne og november er snart slutt og eg vil flytte før jul og bake litt og rydde litt og lage album til "litjtøsa" som dei ville sagt her i Rindal og kanskje bare nyte haustmørkret og slappe litt av med ei god bok, men det går ikkje nei, for Kristin synest at me bør blogge ein gong i veka og nå er det ei veke sidan siste dag på samlinga i Trondheim og eg har rukke å vore sjuk, hatt besøk, rive tapet og vore på jobb, så nå må eg blogge så verda blir kjent med meg og mitt. Den tida ja. Det er jo bra at det skjer ting og, viss ikkje hadde det vore keisamt. Det ein ikkje får gjort i dag, må ein gjera i morgon, eller dagen etter det, eller neste veke eller...

Bare legg merke til ein ting: Eg er faktisk ikkje stressa, bare litt trøytt...:)